" ျမန္မာ ၾကက္ဥ "



တကယ္ေတာ့...ဒါ......
မၾကားဝံ့ မနာသာစကား...
ဒါေပမယ့္...ငါ..........
ႏွလံုးသားနဲ ့ နာၾကားခဲ့
အမ်ားကေတာ့.......
ဖဝါးနဲ ့သာ နာၾကမယ့္စကားမ်ိဳးေလ....။

ၾကက္ဥေလးေတြေရ.......
ကိုယ္စိုက္ခဲ့ေလသမွ်.....
ရိပ္သိမ္းရပါတယ္ဆိုတဲ့ ေလာကမွာေတာင္.....
ဘယ္ ပေယာဂနဲ ့ က်က်....
ျပဳတ္က်တာခ်င္းအတူတူ.....
တစ္ျခားသူေတြ မလဲေပမယ့္..
မင္းတို ့က ကြဲတတ္တယ္......။

မကြဲခင္ေတာ့သာ...
မာန္ေလးက တစ္ၾကြၾကြ
ဟန္ေရးက တစ္ျပျပ
ေအး..........
ကြဲၾကျပီလည္း ဆိုေရာ...
မိဘကစ...
လူမ်ိဳးအထိပါ အရွက္ကြဲရ
ကဲ.....
ခင္ခင္ ႏွမတို ့.....
ဆင္ျခင္ၾကဖို ့ ေကာင္းျပီေနာ္....။ ။


လြင္မင္းခန္ ့ (09/03/10)

ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေတြ

ေက်ာင္းျပီးစ လူငယ္ေတြ ၊ ေက်ာင္းမျပီးခင္ လူငယ္ေတြရဲ႕စိတ္ထဲမွာ နိုင္ငံျခားသြား စီးပြားရွာမယ္ ဆိုတဲ့ အစြဲ ၾကီး က ကၽြန္ေတာ္ တို႕ လူငယ္ေတြထဲမွာ ေတာ္ ေတာ္ ေနရာယူေနပါျပီ ။ နိုင္ငံျခားကို ဘာျဖစ္လို႕ သြားခ်င္တာ လဲဆိုတဲ့ေမးခြန္းေအာက္မွာေတာ့ ရာခိုင္ႏွုန္းေတာ္ေတာ္ မ်ား မ်ား က ေငြ ေၾကာင့္ပါပဲ ။ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ လူငယ္ေတြ ေငြေနာက္ အဲေလာက္ေတာင္လိုက္ေနၾကလား ဆိုေတာ့ မဟုတ္ျပန္ပါဘူး။ ဘ၀ ေတြကို နည္းနည္း ခံစားသံုးသပ္ၾကည့္ရေအာင္။

 

ျမန္မာျပည္တြင္းမွာေနရင္ အေနအစားဆင္းရဲတယ္ ၊ လစာနည္းနည္းပဲရမယ္ ၊ တက္လမ္းမရိွဘူး ၊ ရည္မွန္းခ်က္ ထားလို႕မရဘူး စတဲ့ အေတြးေတြကို အေျခခံျပီးေတာ့ လစာမ်ားမ်ား ရတဲ့ဆီကို ဦးတည္လွမ္း ၾကပါတယ္။

 

ေစတနာရိွတာ မရိွတာ ထား နိုင္ငံျခား NGO ေတြမွာ အလုပ္ရရင္ ေဒၚလာ ရတယ္ ဆိုျပီး NGO ေတြမွာ အလုပ္လာေလွ်ာက္သူေတြကလည္း ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးပါပဲ။ သံရံုးေတြမွာ အလုပ္လုပ္ခ်င္သူ မ်ား လာတယ္ ။ ထို႕အတူပါပဲ ။ အလုပ္ေနရာတစ္ခု လစ္လပ္သြားတယ္ဆိုရင္ လာေလွ်ာက္တဲ့သူေတြဆိုတာ မနည္းမေနာပါပဲ။ တကယ္တန္း လိုအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြရိွလုိ႕လာေလွ်ာက္တဲ့ ပံုစံမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ အင္တာဗ်ဴး အေတြ႕ၾကံဳလိုခ်င္လို႕ ၊ ရခ်င္ရ မရခ်င္ေန ဘိန္းစားျမင္းေတာင္း အလုပ္ေလွ်ာက္နည္း ေတြမ်ားပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္ တို႕ လူငယ္ေတြမွာ ကိုယ္ေလွ်ာက္မယ့္လမ္းကို ေရြးခ်ယ္မွဳ မခိုင္မာ တာကို ေျပာခ်င္တာပါ။ ဒီပံုစံနဲ႕ နိုင္ငံျခားသြားလည္း အဆင္ေျပနိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ။ အဆင္မေျပဘူး ဆိုတာ အလုပ္မရတာ ကိုေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူး ။ ရနိုင္ပါတယ္။ ျမန္မာျပည္က ေန ရရာ အလုပ္နဲ႕ သြား ျပီးေတာ့ လုပ္မယ္ ဆိုရင္ အလုပ္မရွားပါဘူး ။ ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုေတာ့ ကိုယ့္ ရဲ႕ ကၽြမ္းက်င္တဲ့ field ရယ္လို႕ တိတိက်က် မရိွတာေၾကာင့္ professional  ျဖစ္ဖို႕မလြယ္ေတာ့ပါဘူး ။ လုပ္ငန္း လုပ္သက္ အေပၚမွာ သာ အားကိုးျပီး ရာထူးတိုးဖို႕ေစာင့္ရပါေတာ့မယ္။ ဒါေတာင္ အလုပ္ရွင္က စိတ္ထားေကာင္းသူျဖစ္မွပါ။

 

ကိုယ့္လမ္းေၾကာင္းေရြးခ်ယ္မွဳဆိုတဲ့ေနရာမွာ ေစ်းကြက္ရွာေဖြေရး ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမယ္ ၊ အင္ဂ်င္နီယာ ၊ အိုင္တီသမား ၊ ဟိုတယ္ ၀န္ထမ္း ၊ ေဆးသမား (ေဆးသုတ္) ၊ သံခ်ည္သံေကြး ၊ ပိုက္ဆက္ စသျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္နိုင္ပါတယ္။

 

ျပႆနာတစ္ခုက ဘာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ နယ္ပယ္ တစ္ခုမွာ အတိုင္းအတာ တခုထိ ကၽြမ္းက်င္မွဳရရွိဖို႕ အတြက္ လုပ္ငန္းအေတြ႕အၾကံဳရွာမယ္ဆိုရင္ လည္း ရန္ကုန္ရဲ႕ လူေနမွဳစရိတ္နဲ႕ ေပေတ ျပီး ေတာင့္ခံနိုင္ဖို႕ ကလည္းေတာ္ေတာ္ အေရးၾကီးပါတယ္။

 

ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ပိုင္ခံယူ ေကာက္ခ်က္ခ်ထားတာရိွပါတယ္။ လူတစ္ေယာက္ေအာင္ျမင္ဖို႕အတြက္ဆိုရင္ အခက္အခဲဒဏ္ကို ေပျပီးခံနိုင္တဲ့ စိတ္ရိွရမယ္။ အဲ ေနာက္ျပီး ဒီအခက္အခဲ ကိုဘယ္လို လြတ္ေအာင္လုပ္မယ္ ၊ ေအာင္ျမင္ေအာင္ဘယ္လိုလုပ္မယ္ ဆိုတဲ့ သံုးသပ္တတ္တဲ့စိတ္ လည္း လိုတယ္ ။ ဒီစိတ္ဓာတ္နွစ္ခု အခ်ိဳး ညီညီ ရိွမေနရင္ ဘယ္လိုပုဂၢိဳလ္မွ သူ႕အစြမ္း သူ႕ အစ နဲ႕ မေအာင္ျမင္နိုင္ဘူး လို႕ ကၽြန္ေတာ္ က ေတာ့ ယံုၾကည္ထားတယ္။

 

ဒီစိတ္နွစ္ခုကို အခ်ိဳး ညီ ညီရိွေစခ်င္တယ္ ဆိုတာကေတာ့ တခ်ိဳ႕ လူေတြက ေပ နိုင္ၾကတယ္ ဒါေပမဲ့့ သူတို႕မွာ ဘယ္လို ေက်ာ္မယ္ ဆိုတဲ့ အေတြးမ်ိဳးမရိွၾကဘူး ။ တခ်ိဳ႕လူေတြက ေတာ့ ေတြးနိုင္ၾကတယ္ ဒါေပမဲ့ မေပနိုင္ၾကဘူး ။ ဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သြားလဲ ။

 

ေပနိုင္တဲ့စိတ္ေတာ့ရိွတယ္။ မေတြးတဲ့လူ ေတြက အျမဲတမ္းပဲ သူမ်ား ခိုင္းတာ ကို ခံရတဲ့ဘ၀ ကိုေရာက္သြားတယ္ ။ ေတြးေတာ့ေတြးတတ္တယ္ မေပနိုင္တဲ့ လူေတြက ေတာ့ ဟိုဟာလုပ္ ေကာင္းနိုးနိုး ဒါလုပ္ေကာင္းနိုး နိုး ၊ ဟို အလုပ္ေျပာင္း လိုက္ ဒီအလုပ္ေျပာင္းလိုက္ နဲ႕ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ နဲ႕ စိတ္ကူးယဥ္သမားေတြျဖစ္သြား တယ္ ။ ဒီလိုလူမ်ိဳးေတြမွာ စိတ္ကူးေတြအမ်ားၾကီးရိွတတ္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ မလုပ္ခ်င္လို႕ ကၽြန္ေတာ္လုပ္လိုက္ ရင္ ဘာျဖစ္တယ္ ညာျဖစ္တယ္ ဆိုတဲ့ စကားေတြဟာ ဒီလို ေတြးသာေတြး တတ္ျပီး မေပနိုင္တဲ့ လူေတြဆီက ၾကားရတာမ်ားတယ္။

 

ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ နယ္ပယ္တစ္ခု မွာ ကၽြမ္းက်င္မွဳရဖို႕ဆိုရင္ ေပနိုင္ဖို႕လိုမယ္ ၊ ျပည္တြင္းမွာေပ ေပ ၊ ျပည္ပမွာ ေနေန ပါ ။ ေပလည္းေပနိုင္လို႕ နယ္ပယ္တစ္ခုမွာ ကၽြမ္းက်င္မွဳေတာ့ရပါရဲ႕ မျမင္ဘူး မူး ျမစ္ထင္ ေနျပန္ရင္လည္း ျဖစ္ေသးဘူး ဗ်။

 

ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္နွစ္သက္ရာ နယ္ပယ္တစ္ခုမွာ ကၽြမ္းက်င္ျပီး ေအာင္ျမင္တဲ့သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားနိုင္ၾကပါေစလို႕ အၾကံျပဳတိုက္တြန္းလိုက္ရပါတယ္ဗ်ာ။

 
ေလးစားစြာျဖင့္
ေနစိုးနိုင္

--
Nay Soe Naing
www.naysoenaing.com

ရယ္သံတိုးတိုး ... ဟိုး... အတိတ္ဆီ

ညီေရ . . .
အင္းယား ကန္ေဘး က ေတာ ကေလးထဲမွာ အတြဲေယာင္ေဆာင္ ျပီး သူမ်ား အတြဲသြားေခ်ာင္းခဲ့တာေတြကို သတိရတယ္ . . . သူတို႕ အတြဲေတြ ေပ်ာ္ၾကသလို ငါတို႕ေတြလည္းေပ်ာ္တာပဲေနာ္ . . . ေတြးၾကည့္ရင္ ရယ္စရာေတာ့ေကာင္းတယ္ကြ . . . သူမ်ားအတြဲေတြကို လိုက္ေခ်ာင္း လို႕ သူတို႕ အေပ်ာ္ေတြ ငါတို႕လာကူးတာေတာ့ မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္ကြ . . . ဘာလို႕ေပ်ာ္တယ္ဆိုတာေတာ့ ေတြးလို႕မရဘူး . . . ငါတို႕ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ ငါတို႕အသိဆံုးေပါ့ကြာ ...
 
အတြဲေခ်ာင္းခ်င္စိတ္နဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္တယ္ ... လမ္းေလွ်ာက္ တယ္.. ကားရပ္ထားတဲ့ေနရာနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ ေ၀းေ၀း ကို ေရာက္သြား ၊ ကဲလို႕ အားရလို႕ ျပန္မယ္ လဲဆိုေရာ .. အဲဒီမွာ စေတြ႕တာပဲ ... ကား ရပ္ထားတဲ့ေနရာကို မမွတ္မိေတာ့ဘူး ... ေကာင္းေရာကြာ .. ရွာစမ္း .. ရွာစမ္း ဆိုျပီး အားတင္း ျပီးဟိုေျပး ဒီေျပး ကား ရွာခဲ့ၾကတဲ့အခ်ိန္ေတြကိုလည္း လြမ္းမိတယ္ . . .
 
တေယာထိုးသင္တန္း မသြားခင္ ကန္ေဘးမွာထုိင္ရင္း ေဆးေပါ့လိပ္ေသာက္ ေတာင္ေရာက္ေျမာက္ေရာက္ စကားေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေန ရင္း ကန္ထဲမွာ ကေလး တစ္ေယာက္ ေဘာလံုးကေလး တစ္လံုး နဲ႕ ေရကူးေနတာကိုေတြ႕ေတာ့ ငါ စ ခ်င္စိတ္ေပါက္တာနဲ႕  . . ေဟ့ .. မင္း ေယာက္်ားလား မိန္းမလား ဆိုေတာ့ .. ဒီေကာင္ ျပန္မေျပာေသးဘူး .. ဆက္ခါဆက္ခါ ေမးေတာ့ ..
ေယာက္်ားေလး ဗ် တဲ့
မယံုဘူးကြာ ဆိုေတာ့ ဒီေကာင္ ငါတို႕ကို မ်က္ေစာင္းထုိးတယ္ ... ဘယ္လိုလူေတြလဲ ဆိုတဲ့အထာေပါ့
မင္း ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပစမ္း ကြာ
ဆိုေတာ့ ဒီေကာင္ ပံုစံက ဇေ၀ဇ၀ါ .. မ်က္လံုးေတြက မေရမရာ ျဖစ္သြားတယ္ ..
ေနာက္ေတာ့ ဘာစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိ .. ဒီမွာ ၾကည့္ဆိုျပီး သူ႕ဖြားဖက္ေတာ္ေလး ထုတ္ျပပါတယ္ . . .
ရယ္သံေတြ အမ်ားၾကီးပဲ ... ရယ္သံေတြမ်ားေနလို႕ ပတ္၀န္းက်င္ကို သတိထားလိုက္ေတာ့မွ ငါတို႕ေဘးမွာ ေကာင္မေလးတစ္အုပ္ .. ဘာလုပ္ေနတာလဲ ဆိုေတာ့ သူတို႕လဲ ကိုတို႕လို ေနမွာေပါ့ ...
ဒါနဲ႕ စခ်င္ေနာက္ခ်င္လာေရာ .. ဟုတ္တယ္မို႕လား ...
ဟဲ့ ေကာင္မေလး နင္ ေယာက္်ားေလးလား မိန္းခေလးလား .. ဆိုေတာ့
စာရတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ စာျပန္ေျဖသလိုပဲ .. ဒိုးဒိုးေဒါက္ေဒါက္ ျပန္ေျဖတယ္ ...
ဘာလဲ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပရမွာလား တဲ့ ...
ငါတို႕ေတြ ရယ္ ခဲ့ၾကတယ္ ... ငါတို႕ေတြ ေပ်ာ္ခဲ့ၾကတယ္ . . .
 
မႏၱေလးျမိဳ႕ရဲ႕ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ဆိုင္ကယ္စီးရင္ မိုးကာအက်ၤီ၀တ္တတ္တဲ့ ညီကို သတိရတယ္ ... က်ိဳက္ထီးရိုးခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ ေပါက္ေပါက္ေဖာက္သြားတာေတြကို ျပန္ေတြးရင္ ျပံဳးမိတယ္ . . . ဂ်ပန္မဟုတ္တဲ့ ဂ်ပန္မ ေၾကာင့္ လူမသိသူမသိ ဂ်ပန္စာ ခိုးသင္ သြားတယ္ ဆိုတာ ကို အခု ငါသိရေတာ့ ရွက္ျပံဳး နဲ႕မင္းမ်က္ႏွာကို ငါစိတ္ကူးထဲမွာေတြ႕ေနရတယ္ ညီ . . .
 
မႏၱေလးမွာ ဒိုး .. မႏၱေလးမွာ စိုး ခဲ့ၾကသမွ် ရန္ကုန္မွာ ဘာတတ္နိုင္ေသးလဲ .. ခေရပင္လမ္းခြဲ ေပ်ာက္သြားလို႕ ဟိုေရာက္ဒီေရာက္ ကားေလွ်ာက္ေမာင္း ေနခဲ့ရတဲ့ ေ၀လီေ၀လင္း ( ေ၀လီ နွင့္ ေ၀လင္း မဟုတ္) အခ်ိန္ကေလးကို ျပန္ေတြးရင္လြမ္းတယ္ . . .
 
ၾကမ္းပိုးကကိုက္ .. ေဘးလူ ေဟာက္တဲ့ အသံစံုတီး၀ိုင္း ရဲ႕ ေဘးမွာ ၾကမ္းပိုးနဲ႕ ျခင္ေတြ ရဲ႕ ဒဏ္ကို ေကြးေကြး ကေလး ခံစားတတ္တဲ့ မင္းရဲ႕ ပံုစံ ကေလးက ရယ္စရာပဲ ။ ၾကမ္းပိုးနဲ႕ ထိတာနဲ႕ ထိတဲ့ေနရာတ၀ိုက္မွာ အဖု ေတြ ထြက္တတ္တဲ့ မင္း ကို ၾကမ္းပိုး ျမင္တိုင္း သတိရေနတယ္။ ငါတို႕ရဲ႕ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာ ခိုကပ္ေနခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ လည္း သတိရစရာေတြပဲေပါ့ကြာ . . .
 
မိုးရြာတာေပ်ာ္လို႕ မိုးေရထဲမွာ ေလွ်ာက္ေျပးေတာ့ ရန္ကုန္က လူေတြမ်က္စိထဲမွာ ဘာလဲ .. ဘယ္လိုလဲ ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြကို မင္းတို႕မွတ္မိဦးမွာေပါ့ အခြင့္ၾကံဳရင္ ရန္ကုန္မိုးေရေအာက္မွာ ကေလးေတြလို တစ္ခါေလာက္ေလွ်ာက္ေျပးၾကရေအာင္ . . .
 
၁၉ လမ္းမွာ အာလူးျပဳတ္ရည္ ( ဘာရည္လဲဆိုေတာ့ ဘာရည္ပါ  ) သြားေသာက္ရင္း အရိွန္ကေလး မတက္တတက္မွာ မိုးဖ်က္လို႕ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ၀ရုန္းသုန္းကား ျပန္ေျပးခဲ့ရတာေတြကို မင္းမွတ္မိဦးမွာပါ .. ေပ်ာ္စရာေတာ့အေကာင္းသားကြ ။
 
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာေနတုန္း က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း က အိမ္သာ က နွစ္ခန္းရိွတာေလ ။ ဒီဖက္ ခန္း က ေနေရေလာင္းလိုက္ရင္ ေနာက္တစ္ခန္းမွာ ဘုန္း ဗြမ္း .. ဗြက္ .. ဗြက္ ဆိုတဲ့ အသံေတြနဲ႕ အတူ ေလလံုးေတြ ၊ ေရလံုးေတြ ျပန္တက္တယ္ေလ။ ကိုယ္ သိပ္ၾကည့္မရတဲ့လူ ဟိုဖက္ အိမ္သာကို ၀င္သြားတာ ျမင္ရင္ ဒီဖက္ အိမ္သာကို ဘာမွမဟုတ္ဘဲ ေရေျမွာက္ေလာင္း ခဲ့ၾကတာေတြ ကို ငါတို႕ ေမ့လို႕ရမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး ။
 
လြမ္းျခင္းဟာ သတိရျခင္းတမ်ိဳးပဲ လို႕ဆိုခဲ့ရင္ မင္းတို႕ကိုငါလြမ္းေနတယ္ ..
လြမ္းျခင္း ကို အေၾကာင္းျပဳျပီး အနာဂတ္ကို ပံုေဖာ္စိတ္ကူး ယဥ္တယ္လို႕ဆိုရင္ ငါ စိတ္ကူးယဥ္ေနတယ္ .. .
မေရရာျခင္း ကိုျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း
ေသခ်ာမစီစဥ္ထားတဲ့ ဘ၀ရဲ႕ မေရရာျခင္းေတြကိုေတြ႕ရတယ္ . . .
ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့ အေတြ႕ အၾကံဳေတြၾကားမွာ
ငါလြမ္းေနတယ္ .. ညီ ...
 
ေနစိုးနိုင္
 
 
 


--
Nay Soe Naing
www.naysoenaing.com

ဘေလာ့စေပါ့ ေတြ ၾကည့္လို႕ရေနျပီ

ထူးဆန္းပါေပ့ ..
ေက်းဇူးလည္းတင္ပါေပ့
တင္ေနတဲ့ေက်းဇူးေလးေတြမပ်က္ပါရေစနဲ႕
ဖြင့္ထားတဲ့ blogger site ကေလးေတြကိုလည္းျပန္ပိတ္မပစ္ၾကပါနဲ႕
ေက်းဇူးတင္ေနပါရေစဗ်ာ

--
Nay Soe Naing
www.naysoenaing.com

ေအာင္ျမင္မွဳသို႕ခ်ဥ္းကပ္ျခင္း


 

လုပ္ငန္းတစ္ခုကို ဦးစီးလုပ္ကုိင္ေနသူတစ္ဦး (သို႕) အုပ္ခ်ဳပ္ ေနရသူ တစ္ဦးအတြက္ အဓိက မ်က္ေခ်မျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ရမယ့္ အရာနွစ္ခုရိွပါတယ္။ ဘာေတြလဲဆိုေတာ့ ။မိမိ အဖြဲ႕အစည္း အတြင္း အေျခေန နဲ႕ျပင္ပ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေနကို သတိနဲ႕ ၾကည့္တတ္ျခင္းပါပဲ။

 

မိမိ အဖြဲ႕အစည္း အတြင္း အေျခအေန ဆိုတဲ့ေနရာ မွာ ကိုယ့္ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အား နည္းခ်က္ ၊ အားသာခ်က္(ခြန္အား) စတဲ့ အရာေတြကို အဖန္ဖန္ ျပန္လည္သံုးသပ္တတ္ဖို႕ ဟာ အလြန္အေရးၾကီးလွပါတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာ မဆို ၊ ဘယ္ပုဂၢိဳလ္ အေၾကာင္းအရာ မဆို အားနည္းခ်က္ ၊ အားသာခ်က္ ခြန္အားဆိုတာေေတြဟာ ရိွစျမဲပါ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္မွာ (သို႕) ကိုယ့္ အဖြဲ႕အစည္းမွာ ဘယ္ေနရာမွာေတာ့ အားသာတယ္။ ဘယ္ေနရာမွာေတာ့ အားနည္းေနတယ္။ အားထပ္ျဖည့္မလား ၊ ရိွျပီးသား အင္အားကို က်စ္လစ္ေအာင္ လုပ္မလား ဆိုတာေတြဟာ ဦးေဆာင္သူတို႕ စဥ္းစား ကာ ဆံုးျဖတ္ရမယ့္ ကိစၥေတြပါ။ ဒါေပမဲ့ အေျပာမွာလြယ္သေလာက္ တကယ္လက္ေတြ႕လုပ္တဲ့အခါ ခက္ခဲေနတတ္ပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းၾကီးေတြမွာ တခ်ိဳ႕ က စီမံကိန္းခ်တဲ့ေနရာမွာေတာ္တယ္ ၊ တခ်ိဳ႕က အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့ေနရာမွာေတာ္တယ္ ၊ တခ်ိဳ႕က ေစ်းကြက္ရွာရာမွာေတာ္ၾကတယ္ ၊ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ရရိွထားတဲ့ေစ်းကြက္ ကိုထိမ္းထားနိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြရိွၾကတယ္။

 

ဒီလိုမိမိအဖြဲ႕အစည္း အတြင္းမွာရိွတဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ားစြာကို အခ်ိဳးက်က် စီမံခန္႕ခြဲျပီး အားနည္းေနတဲ့ေနရာ ကို အားျဖည့္ေပးျခင္း ၊ က်ားကန္ေပးျခင္း စတာေတြ လုပ္ေဆာင္ေပးထားနိုင္တဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြဟာ ေရရွည္မွာေအာင္ျမင္မွဳရၾကတယ္။ အခ်ိဳ႕စီးပြားေရးလုပ္ငန္း ေတြမွာ ေၾကာ္ျငာ ၊ ေစ်းကြက္ရွာေဖြေရး အရမ္းေကာင္းတာေၾကာင့္ အခ်ိန္တို အတြင္းမွာ လူသိမ်ားလာတယ္။ ဒါေပမဲ့ အေျပာနဲ႕ လက္ေတြ႕ သိပ္မကိုက္ၾကတာေတြ ေတြ႕ေနရတယ္ ၊ စီမံကိန္းတစ္ခုကို အေကာင္အထည္ေဖာ္တဲ့အခါမွာ အားနည္းလာတယ္။ အေကာင္ထည္ေပၚသြားတဲ့ စီမံကိန္းမ်ားကို ထိန္းသိမ္းတဲ့ေနရာမွာ အားနည္းလာတယ္ ။ ဒီေတာ့ အက်ိဳးဆက္က ဘာျဖစ္သြားလဲ စားသံုးသူေတြဟာ သူတို႕ကို မယံုေတာ့ဘူး ။ ကိုယ္မလုပ္နိုင္တာကို လူေရွ႕မွာ ခ်ျပ မိသြားတယ္ ။ အဖတ္ဆယ္လို႕မရေတာ့ဘူး ။ ဒါဘာျဖစ္တာလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အားနည္းခ်က္ ၊ အားသာခ်က္ ကို ၾကိဳတင္ေတြးမထားျခင္း ရဲ႕ ရလဒ္ပဲလို႕ ေယ်ဘုယ်ေကာက္ခ်က္ခ်နိုင္တယ္။ ကိုယ္သာ ကိုယ့္အဖြဲ႕ အစည္း ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ ၊ အားသာခ်က္ေတြကို သိခဲ့မယ္ဆိုရင္ ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားလို႕ရမယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႕ အေရးၾကီးသလို ၊ ရထားတဲ့ေအာင္ျမင္မွဳကို ထိမ္းသိမ္းထားနိုင္ ဖို႕ ဟာလည္း အလြန္႕အလြန္ အေရးၾကီးပါတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကိုယ္သိေနယံုနဲ႕ လံုေလာက္ျပီလား ။ အေျဖက နိုးေပါ့ ။ ဟုတ္ဖူးလား ။ကၽြန္ေတာ္တို႕က စီးပြားေရးလုပ္မွာေလ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအျပင္ကလူေတြနဲ႕ စီးပြားေရးလုပ္ရမွာ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕အေၾကာင္း မသိရင္ ဘာျဖစ္သြားမလဲ ။ ဒီေတာ့ သူတို႕အေၾကာင္းသိဖို႕ လိုဘူးလားဗ်ာ ။

 

ကၽြန္ေတာ္တို႕ က ေရွ႕မွာ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအေၾကာင္း ျပန္လည္သံုးသပ္ျပီး အားနည္းခ်က္ ၊ အားသာခ်က္ ခြန္အား ေတြကို သိသြားျပီဆိုၾကပါစို႕ ။ ကိုယ္သိထားတဲ့ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္း အေၾကာင္းကို အသံုးခ်ျပီး ဘယ္လိုေအာင္ျမင္မွဳရေအာင္ယူမလဲ။

 

ပတ္၀န္းက်င္အေၾကာင္းကိုေလ့လာရာမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ျပိဳင္ဖက္ေတြဘာေတြလုပ္ေနလဲ ။ သူတို႕ရဲ႕ ေနာက္ေျခလွမ္းကဘာျဖစ္မလဲ ၾကိဳတင္ေတြးထားရမယ္။ အစိုးရရဲ႕ ဥပေဒေတြ ဘာေတြအေျပာင္းအလဲျဖစ္လာနိုင္မလဲ ။ တကယ္လို႕ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ ကိုယ့္ ရဲ႕ အဖြဲ႕အစည္း (သို႔) ကိုယ့္ အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားကို ထိခိုက္နိုင္လား ၊ အစိုးရအေကာင္အထည္မေဖာ္ရေသးတဲ့ ဥပေဒေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ျဖစ္ခဲ့ရင္ ကိုယ့္ အဖြဲ႕အစည္းေပၚမွာ ဘယ္လို အက်ိဳးသက္ေရာက္မွဳရိွလာမလဲ စတာေတြကို အျမဲမ်က္ေျခမျပတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနရမယ္။

 

ဒီလိုေစာင့္ၾကည့္ေနနိုင္မွသာ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အခြင့္အလမ္းေတြ ကို ျမင္ေတြ႕လာမယ္။ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္း အတြက္ သတိထားရမယ့္ အရာေတြကို ၾကိဳတင္ခန္႕မွန္းနိုင္မယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ ကိုယ့္ အဖြဲ႕ အစည္းက အားသာတဲ့ အခ်က္ နဲ႕ သူတို႕ရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ ကိုက္ညီသြားတာကိုေတြ႕ရင္ ဒါဟာ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အခြင့္အလမ္းပဲ။ ကိုယ္အတြက္ အခက္အခဲ လို႕ ထင္ေနတဲ့ အရာတစ္ခုကို ကိုယ့္ျပိဳင္ဖက္ က သာသာ ယာယာ လုပ္ယူသြားတာကို ေတြ႕လိုက္ရရင္ ဒီအေပၚမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ အားနည္းခ်က္ကိုျပန္ရွာၾကည့္ရမယ္။ အခြင့္အလမ္းမွန္းလည္းသိတယ္ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္မလုပ္နိုင္ဘူး လို႕ သိလိုက္ရင္ (သို႕) လုပ္လို႕ေတာ့ရတယ္ လုပ္လိုက္ရင္ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အႏၱရာယ္ျဖစ္နိုင္မယ္ ဆိုတာေတြကို သတိထားမိလာမယ္ ဆိုရင္ ဒါကၽြန္ေတာ္တို႕အတြက္ ေကာင္းတဲ့ရလဒ္ပဲ။ ဒါဟာ အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ျဖစ္လာနိုင္မယ့္ အႏၱရာယ္ကို ၾကိဳသိတာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြၾကားဖူးျပီးသားပါ ပိုက္ဆံ ၁၀ ၀င္တယ္ဆိုတာ ပိုက္ဆံ ၁၀ ကိုယ့္ဆီေရာက္လာတာျဖစ္နိုင္သလို ကိုယ့္အိပ္ထဲက ပိုက္ဆံ၁၀ အျပင္ကိုမလိုအပ္ဘဲ ထြက္မသြားတာကိုလည္း ဆိုလိုရာေရာက္တယ္ေလ။

 

ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အခြင့္အလမ္းေတြ ၊ သတိထားစရာေတြဟာဘယ္မွာရိွလဲ ဆိုတဲ့ ေမးခြန္း အတြက္ ေသခ်ာတဲ့ အေျဖကေတာ့  ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာပဲ ရိွမယ္ ဆိုတာပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ က ပတ္၀န္းက်င္မွာပဲအလုပ္လုပ္ၾကရမွာမဟုတ္လား ။ ဒါေၾကာင့္ေသခ်ာတာကေတာ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေလ့လာမွဳမျပဳနိုင္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႕ အတြက္ အခြင့္အလမ္းနဲ႕ သတိထားရမယ့္ အခ်က္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕မသိနိုင္ဘူး။

 

ဒါေၾကာင့္  . . .

ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းအတြက္ အခြင့္အလမ္းေတြ ၊ သတိထားစရာေတြကို သိခ်င္ရင္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာ သံုးသပ္ပါ ။

 

သိလာတဲ့ အခြင့္အလမ္းေတြကို ေအာင္ျမင္ေအာင္ အေကာင္ထည္ေဖာ္နိုင္ဖို႕ အတြက္ ဆိုရင္ ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အားနည္းတဲ့ အပိုင္းနဲ႕ ၊ကိုယ့္အဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အားသာတဲ့အပိုင္း (ခြန္အား) ကိုျမင္ေအာင္ၾကည့္ ျပီးထိေရာက္ေအာင္အသံုးျပဳပါ။

 

သင္ဟာ ေအာင္ျမင္တဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ (သို႕) စီမံခန္႕ခြဲသူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

 

ဒီလို႕ေလ့လာတဲ့ အက်င့္ကေလးကိုပဲ SWOT analysis လို႕ေခၚတယ္ထင္ပါတယ္။

 

S – Strength

W – Weakness

O – Opportunities

T - Threats

 

ေနာက္တစ္ခါ အာရံုရမွပဲ Personal SWOT analysis ကိုခံစားၾကည့္ဦးမယ္။ စီးပြားေရးနဲ႕မဆိုင္ပဲ ကိုယ့္တကိုယ္ေရ SWOT analysis ေပါ့ဗ်ာ။ ရွာဖတ္ထားခ်င္ဖတ္ထားၾကည့္ေပါ့။စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္။

 

Ref: Management Course  Eight Edition

       Internet

 

ေလးစားစြာျဖင့္

ေနစိုးနိုင္

 

 

 

 

 


--
Nay Soe Naing
www.naysoenaing.com

မီးကို ေရနဲ႕ ျငိမ္းသတ္ပါ


 

မီး…မီး…မီး...တဲ႕ဗ်ာ ။

တညီးညီးေတာက္ေလာင္

ဘယ္အေကာင္…

ဘယ္ေခ်ာင္က ဘယ္လိုေမႊးေမႊး

မီးနဲ႕ေဝးရာ…

ထြက္ေျပးသူက ထြက္ေျပးၾက

စုေဝးညီညာ…

ေရရွာကာ အျပီးျငိမ္းသတ္တဲ႕သူက ျငိမ္းသတ္

ဒါ အျပင္ဖက္က မီး ။

 

အစစ္ရွာတဲ႕ ခ်စ္ႏွလံုးသားကို

အျပစ္ပါတဲ႕ အျဖစ္အရွဳံးမ်ားနဲ႕

ၾကံဳ႕ေတြ႕ခံစားလိုက္ရတဲ႕အခါ…

 

အခ်ိဳၾကိဳက္တဲ႕သူကို အခ်ဥ္ေကၽြး

ဆဲဆိုကာအစဥ္ မိုက္မီးေမႊးေနသူမ်ားႏွင့္

ဆံုဆည္းမိေလေသာအခါ…

 

အေကာင္းေတြကိုပဲ လိုလိုခ်င္ခ်င္ရိွတဲ႕ကၽြန္ေတာ္တို႕

အဆိုးေတြကို ျငိဳျငိဳျငင္ျငင္နဲ႕

လက္ခံေနရတဲ႕အခါ…

 

အရာရာပ်က္သုဥ္းမယ့္ ဒႆနစကား

အမွတ္တရ  စူးနင့္စြာၾကားထားဖူးတာက

"မီးကို မီးနဲ႕ ျငိမ္းသတ္ရမယ္အကို"တဲ႕ ။

 

"ေမတၱာသည္ အေကာင္းဆံုးလက္နက္"

"သီလသည္ အခိုင္မာဆံုးတံတိုင္း"

"သမာဓိ ၊ ပညာသည္ အေကာင္းဆံုးေဆးဝါး"

ဒီစကားေတြ

ဘယ္နားမွာ သြားထား…ရမလဲ ။

ဘယ္နားမွာ သြားထား…ၾကမလဲ ။

 

 

ေစတနာ

29.01.2010(2း47PM)


ၿမိဳ႔လႊာ႐ုံၿခံဳေလတဲ႕ ရြာကေလးေတြဆီ . . .

 

    ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းပိတ္ရက္ ေရာက္ျပီဆုိတုိင္း အေဖ့ဇာတိရြာကေလးဆီသုိ႔ သြားေနက်ျဖစ္သည္။ ေႏြေက်ာင္း ပိတ္ရက္ေတြကုိ အေဖ့ရြာတြင္ ေနထုိင္ရင္း ျဖတ္သန္းရသည္ကုိ သေဘာက်တာလည္းပါသည္။  ေတြးမိေလတုိင္းလြမ္း ရသည့္ ျမင္ကြင္းေတြထဲတြင္ မီးသင့္ထားသည့္ ႐ုိးျပတ္ေတြၾကား၊ ပက္ၾကားအက္လယ္ကြင္းေတြၾကား  ေျခဗလာႏွင့္ တစ္ရြာတစ္ရြာ့ ကူးရတာလည္း ပါသည္။ ေက်ာက္ျပားေလးေတြ စီရရီခင္းထားသည့္ ရြာလယ္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရြာ့ အေရွ႕ဖ်ား အေနာက္ဖ်ား ကူးခ်ည္သန္းခ်ည္ သြားရတာလည္း ပါေလသည္။ မနက္ေစာေစာ လွည္းတကြၽီကြၽီႏွင့္ ရြာ လည္ ထြက္ရတာလည္း ပါပါလိမ့္မည္။

    
   
အေဖ့ရြာကုိ မေရာက္တာ အေတာ္ၾကာခဲ့ျပီ ျဖစ္ေသာ္လည္း မ်က္၀န္းထဲတြင္ မွတ္မွတ္ထင္ထင္ စြဲထင္ေန တတ္သည့္ ပုံရိပ္ေတြထဲတြင္ေတာ့ ႏွင္းစက္တုိ႔ တြဲခုိေနတတ္သည့္ စပါးႏွံေတြျပည့္ေနသည့္ လယ္ကြင္းေတြ၊ ၾကာေတြ ျပည့္လွ်ံေနတတ္သည့္ ေရကန္ၾကီး၊ ကုိးေတာင္ျပည့္ထုံးေစတီျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး၊ ကြၽန္းတုိင္လုံးၾကီးေတြ ရာခ်ီရိွသည့္ ရြာဦး ေက်ာင္ၾကီး၊ ဖုန္းတေထာင္းေထာင္းထေနသည့္ လွည္းလမ္းကေလး ေကာက္ေကာက္ေကြးေကြး၊ ျမစ္ဆိပ္သုိ႔ဆင္းသည့္ သစ္သားတံတားရွည္ရွည္ၾကီး . . . စသည္ စသည္ျဖင့္ေပါ့ . . .


   
အေဖ့ရြာ တစ္ရြာတည္းကုိေတာ့ျဖင့္ ခ်စ္တတ္ ျမတ္ႏုိးတတ္ တန္ဖုိးထားတတ္သည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ သည္ ျမင္ကြင္း သည္႐ႈခင္း သည္ပုံရိပ္ေတြကုိ ျမင္ရ ခံစားရသည့္ ေက်းလက္ျမင္ကြင္းေတြကုိ သေဘာက်တာ ခ်စ္တာ ေတာ့ အမွန္ပဲ ျဖစ္ပါသည္။  ရြာကေလးေတြရဲ့ ျမင္ကြင္း ပုံရိပ္ေတြကုိခ်ည္း ခ်စ္တတ္တာေတာ့လည္း မဟုတ္ျပန္ပါ။ ရပ္ဓေလ့ ရြာဓေလ့ ေက်းလက္ဓေလ့ေတြကုိ ႏွစ္ခ်ဳိက္မိတာလည္း ပါပါလိမ့္မည္။ သည္လုိႏွင့္ပင္ ရြာကေလးေတြကုိ ခ်စ္တတ္ ျမတ္ႏုိးတတ္သည့္ စိတ္ကေလးကုိ ရင္ထဲတြင္ သိမ္းဆည္းထားမိတာလည္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။

    ခရီးသြားရေလ့ရိွတုိင္း ျမိဳ႕ႏွင့္ မနီးမေ၀း ရြာကေလးေတြဆီကုိေတာ့ မေရာက္အေရာက္ သြားတတ္ပါ၏။ ဒါ ကလည္း ရြာကေလးေတြကုိ ခ်စ္တတ္သည့္ အရင္းခံစိတ္ႏွင့္ ရြာကေလးေတြ၏ ျမင္ကြင္း ပုံရိပ္ေတြ ဓေလ့စ႐ုိက္က ေလးေတြကုိ ခံစားလုိ၍လည္း ျဖစ္သည္။ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးေတြမွာ ဘယ္လုိမွ မရႏုိင္သည့္ ေက်းလက္ရနံ႕ကုိ မက္မက္ စက္စက္ ရိွလုိ႔လည္း ျဖစ္ပါ၏။ ျပီးခဲ့သည့္ ခရီးမွာေတာ့ အထက္အညာဆီက ရြာကေလးေတြကုိ ေရာက္ခဲ့ရျပန္ပါ သည္။  သည္နယ္ဘက္ေတြကေတာ့ သီးထပ္ဧရိယာေတြမုိ႔ အျခားေဒသက ရြာကေလးေတြထက္ စီးပြားေရးေတာင့္ ေတာင့္တင္းတင္းရိွလွသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ရြာေလးေတြကုိေတာ့ ခရီးလမ္းခုလတ္တြင္ ေခတၱရပ္မိသည့္ အခုိက္အတန္႔ကေလး သာေနျဖစ္ပါ၏။ တစ္ခ်ဳိ႕ရြာေလးေတြမွာေတာ့ နားနားေနေန ေအးေအးလူလူ နားရခုိရသည္လည္း ရိွပါသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ ရြာေလးေတြကေတာ့ ခရီးလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ရြာလယ္လမ္းက ျဖတ္သန္း သြားရတာမ်ဳိးေတြလည္း ရိွခဲ့ပါသည္။ ေရာက္ခဲ့ရသည့္ ရြာအမ်ားစုကေတာ့ အေ၀းေျပးကားလမ္းမၾကီးေတြႏွင့္ မနီးမေ၀းက ရြာေတြပဲ ျဖစ္ပါသည္။

ဟုိတုန္းကလုိမ်ဳိး . . .
   
ေက်းလက္ျမင္ကြင္းပုံရိပ္ေတြကေတာ့ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္စုေက်ာ္ေက်ာ္ကာလအတြင္း အေျပာင္းလဲၾကီး ေျပာင္း လဲသြားၾကျပီ ျဖစ္ပါသည္။ လွည္းလမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ ဂြန္ေနာင္းေတြ ေျပးေနၾကျပီ။ ရြာလယ္လမ္းေတြသည္ လည္း လူတစ္ကုိယ္စာ မဟုတ္ေလေတာ့။  ဟုိတုန္းကလုိ  ႏြားလွည္း တက်ီတက်ီႏွင့္ တအိအိ ခရီးမႏွင္က်ရေတာ့။ တစ္ရြာ့တစ္ရြာ ခရီးကေတာ့ ဂြန္ေနာင္းႏွင့္သာ။ ပစၥည္းပစၥယာ ၀န္စည္စလယ္ေတြနဲ႔ ျမိဳ႕တက္ခ်င္လည္း ဂြန္ေနာင္းနဲ႔ပင္။ ဟုိတုန္းကလုိ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးေတြက လူေတြဆီ လူၾကံဳလွည္းၾကံဳႏွင့္ အမွာဆင့္စရာမလုိေတာ့ ရြာေတြတုိင္းလုိလုိ အေ၀း ေျပာဖုန္းေတြ ရိွလာျပီ။ အိမ္တုိင္းေစ့နီးပါး ဆုိင္ကယ္ေတြရိွလာၾကျပီ။ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ေတြ၊ ေၾကးအုိး ဆီခ်က္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ စားေသာက္ဆုိင္ေတြ၊ ဘိလိယက္ခုံေတြ၊ ကာရာအုိေကဆုိင္ေတြ ေရာက္လာၾကၿပီ။ မီးစက္ေမာင္းသံ ေတြကိုလည္း ေန႔ေရာညေရာ ၾကားရျပန္သည္။ ဟုိတုန္းကလုိ ရြာလယ္လမ္းေပၚ ေလွ်ာက္လုိက္သည္ႏွင့္ ႏြားေအာ္သံ၊ ၾကက္ဘဲသံေတြ ဆူဆူညံညံ အသံေတြကုိ  ကာရာအုိေကဆုိင္က သီခ်င္းသံေတြ၊ ဂြန္ေနာင္းစက္သံ၊ မီးစက္ေမာင္းသံေတြ က ေနရာယူလုိသြားၾကျပီ။ တြံေတးသိန္းတန္တို႔ ဟသၤာထြန္းရင္တုိ႔လုိ ျမန္မာသံစဥ္သီခ်င္းေတြေနရာတြင္ ေတာေဂၚလီႏွင့္ ဟစ္ေဟာ့ပ္သီခ်င္းေတြက ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ား ယူထားလုိက္ၾကျပီျဖစ္သည္။ ေျပာင္းလဲမႈကေတာ့ ေနရာတကာမွာ ေတြ႕ႏုိင္ပါ၏။ မွတ္မွတ္ရရ ရိွေနတာကေတာ့ ႐ုိးရာအစားအစာေတြပဲျဖစ္သည္။ ရြာေတာ္ေတာ္မ်ားမွာ မရႏုိင္ ေတာ့။ ျပီးေတာ့ စားေသာက္မႈပုံစံေတြ ေျပာင္းလဲလာတာလည္း ေတြ႕ရသည္။ ဟုိတုန္းကေတာ့ ရြာကအိမ္ေတြ ဧည့္ခံၾက ျပီဆုိလွ်င္ ငါးပိေရခ်ဳိကေလး၊ ၾကက္သားကာလသားခ်က္ကေလး၊ ရရာအသီးအရြက္အေၾကာ္တစ္ခြက္ေတာ့ ပါတတ္ပါ သည္။ အခုေတာ့ စားေသာက္ဆုိင္ကပင္ တ႐ုတ္အစားအစာ လြယ္လြယ္ကူကူ မွာေကြၽးလုိက္ၾကတာပါပဲ။  နံနက္ ေစာေစာဧည့္ခံတတ္သည့္ ဘူးသီးေၾကာ္လုိ အေၾကာ္စုံႏွင့္ ေရေႏြးၾကမ္းအစား တ႐ုတ္မုန္႔ေတြႏွင့္ ေကာ္ဖီမစ္ႏွင့္ ဧည့္ခံ လာၾကသည္။ အိမ္တုိင္းမွာေတာ့ နံနက္ေစာေစာ ထမင္းၾကမ္း၊ အေၾကာ္စုံႏွင့္ ေရေႏြးၾကမ္း၊  စားတတ္ၾကသည့္ အစဥ္အလာေတာ့ နည္းပါးသြားၾကျပီ ျဖစ္သည္။ နံနက္ေစာေစာ လဘက္ရည္ဆုိင္သြားၾကတာက မ်ားသည္။

ကုန္စည္မ်ဳိးစံုတို႔ရဲ့ အဓိကပစ္မွတ္ေလလား . . .
   
ရြာကေလးတိုင္း လိုလိုရိွ  အိမ္ခန္း နံရံေတြထက္မွာေတာ့ ကုန္စည္ေၾကာ္ျငာမ်ဳိးစုံ ပုိ႔စတာေတြက ေနရာယူ ထားလုိက္ၾကျပီ ျဖစ္သည္။ ျမိဳ႕ၾကီး ျပၾကီးေတြမွာပင္ ေတြ႕ရ ျမင္ရခဲသည္ ကုန္စည္ေၾကာ္ျငာေတြက အျမင္ေတြ ဆန္းလို႔ေနသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ကုန္စည္နာမည္ေတြက  ၾကားပင္ မၾကားဘူး။ ေၾသာ္ . . . ရြာကေလးေတြက ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီး ထက္ပင္ ကုန္စည္ပစၥည္းေတြ စုံလင္လွပုံရသည္။ အမ်ားစုကေတာ့ ယမကာေတြပဲ ျဖစ္လုိ႔ေနသည္။ ကုန္စည္ အသစ္ ေပၚျပီေဟ့ဆုိသည္ႏွင့္ ရြာကေလးေတြကလူေတြ  ၀ယ္သုံးလုိက္ၾကသည္ကမ်ားသည္။ တီဗီမွာ ကေန႔ ေၾကာ္ျငာအသစ္ပါ လာလွ်င္ မနက္ျဖန္၀ယ္သုံးၾကမည္။  ရြာကေလးေတြရဲ့ ေစ်းကြက္ကပဲ အမွန္တကယ္ စားသံုးသူမ်ား ျဖစ္လို႔ေနသလား။  ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးမွာ တိုးမေပါက္ႏုိင္သည့္ ကုန္စည္တုိ႔၏ အဓိကပစ္မွတ္က ရြာကေလးေတြပဲ ျဖစ္လို႔ေနေလသလား။   ကုန္စည္မ်ဳိးစုံေတြကေတာ့ ရြာကေလးေတြဆီသုိ႔ ၀င္လာမဆဲ တသဲသဲပါပဲ။ တုိင္းရင္းေဆး အဂၤလိပ္ေဆး ေဆး၀ါး အသစ္ေတြ အေဖ်ာ္ယမကာနာမည္သစ္ေတြ ေကာ္ဖီမစ္ ႏုိ႔ဆီ စားေသာက္ကုန္မ်ဳိးစုံေၾကာ္ျငာဗီႏုိင္း ၾကီးငယ္ေတြ မန္ က်ည္းပင္ေပၚမွာ အိမ္ဆုိင္ေတြ လဘက္ရည္ဆုိင္ေတြ စားေသာက္ဆုိင္ငယ္ေလးေတြမွာ အျပိဳင္အဆုိင္ ခ်ိတ္ဆြဲထား ၾကသည္။ 
   
မႏၲေလးအက္ဖ္အမ္ကုိ အသံခ်ဲ႕စက္ျဖင့္ တစ္ေနကုန္တစ္ေန႔ခမ္း ဖြင့္ထားတတ္သည့္ ရြာကေလးတစ္ရြာ ကုိ လည္း ေရာက္ခဲ့သည္။ အခ်ဳိ႕ရြာေတြက ဆည္ေရ ေသာက္ေတြမုိ႔ ေျမာင္းေရကုိပင္ အိမ္သုိ႔ပုိက္ျဖင့္သြယ္ကာ သုံးေနၾက ျပီ။ ကုိယ္ထူကုိယ္ထ ေက်းလက္ေဆးေပးခန္းေတြ ရိွသည့္ ရြာကေလးေတြကုိလည္း ေရာက္ခဲ့့သည္။ အပ္ပုန္းဟု လူသိမ်ားသည့္ ေဒါက္တာရမ္းကုရန္က ကင္းေ၀း၍ ၀မ္းသာရပါ၏။ ဒါေပသိ ေဆးဆုိင္က စပ္ေဆးကုိေတာ့ အားေပး ေနၾကဆဲပင္။ မူလတန္းလြန္ေက်ာင္း၊ အလယ္တန္းလြန္ေက်ာင္းေတြလည္း ရြာေတာ္ေတာ္မ်ားမွာ ရိွလာၾကျပီ။ ဟုိတုန္း ကလုိေတာ့ ပညာေရးအတြက္ ျမစ္ကူးေခ်ာင္းျခား မသြားရေတာ့။ က်ဴရွင္ရိွေနတာေတာ့ နည္းနည္းဆန္းသည္။ ေရာက္ ခဲ့သမွ် ရြာေလးေတြက စီးပြားေကာင္းၾကတာ စိတ္ခ်မ္းေျမ့စရာပဲ ျဖစ္သည္။ စုိက္မႈ ပ်ဳိးမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ေတာ့ ေလ့လာအားေကာင္းသူေတြရိွၾကသလုိ ေၾကာ္ျငာအားကုိးႏွင့္ သုံးစြဲေနၾကတာေတြ ရိွသည္။ စာဖတ္အားေကာင္းသည့္ ရြာခံေတြလည္း မနည္းလွ။ စာၾကည့္တုိက္ေတြကေတာ့ ေဟာတစ္လုံး ေဟာတစ္လုံးပင္။ စာဖတ္သူေတြ ရိွမရိွေတာ့ သတိမထားမိ။

    ဟုိုတုန္းကေတာ့ ေက်းလက္ႏွင့္ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးေတြမွာ ဖြံ႕ျဖိဳးတုိးတက္မႈ ေနာက္က်၍ အခြင့္အေရးေတြကြာ လွသည္ဟု ဆုိၾကသည္။ အခုေတာ့ ျမင္ေတြ႕ရသည့္ ေက်းလက္ျမင္ကြင္းေတြသည္ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးႏွင့္  အခြင့္အေရးသိပ္ ကြာျခားမႈမရွိေတာ့ဘဲ  တူတာေတြ အမ်ားၾကီးျဖစ္လုိ႔ ေနသည္။ ေန႔ေန႔ညည မီးစက္ေမာင္းရတာလည္း တူသည္။ ေပၚဦးေပၚဖ်ား ဘာကုန္စည္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ရြာကေလးေတြကုိ အခ်ိန္မဆိုင္းဘဲ ေရာက္လာတာခ်ည္း။ စားေသာက္ဆုိင္ ကေလးေတြ ေပါလာေတာ့လည္း ေန႔ေန႔ညည  အနားယူအပမ္းေျဖႏုိင္တာသည္လည္း တူသြားျပန္သည္။ တီဗီ ခ်ယ္ နယ္ေတြကတစ္ဆင့္ ကမၻာ့အားကစားျမင္ကြင္းေတြကုိ ခံစားႏုိင္တာလည္း တူျပန္သည္။ ေန႔ေန႔ညည လဘက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ေနၾကသည္လည္း အတူတူပဲပင္ျဖစ္သည္။ ကေလးေတြ ေက်ာင္းျပီးေတာ့ က်ဴရွင္ေျပးရတာလည္း တူေနျပန္ပါ သည္။ လူၾကီးေတြ အလုပ္ႏွင့္လက္မျပတ္မုိ႔ ကေလးေတြကုိ သိပ္မၾကည့္အားတာလည္း တူသည္။  ဂိမ္းဆုိင္ေတြ၊ ကာရာအုိေကဆုိင္ေတြမွာ ေန႔ေန႔ညည လူေတြစည္ေနတာသည္လည္းတူလို႔ေနပါသည္။
   

ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးတြင္ မရိွေတာ့သည့္ ရပ္ဓေလ့ ရြာဓေလ့ေတြလည္း ရြာကေလးေတြကုိ စြန္႔ခြာသြားၾကပုံရသည္။  အိမ္ေျခေတြ စိတ္မလာ တုိးမလာေပမယ့္ ရြာေနလူဦးေရကေတာ့ သိသိသာေလ်ာ့က်သြားၾကသည္တဲ့။ ျမိဳ႕တက္အလုပ္ လုပ္သူေတြ၊ ႏုိင္ငံရပ္ျခားသြားၾကသူေတြက ႏွစ္စဥ္တုိးလုိေနသည္။ ဘြဲ႕ရပညာတတ္ေတြ မ်ားလာေတာ့ သိသိသာ သာပါပဲဟု ရြာခံေတြက ဆုိၾကသည္။ အမ်ားစုကေတာ့ ရြာျပန္လာေလ့မရိွ။ ျမိဳ႕ၾကီးမွာ ရရာအလုပ္လုပ္ေနၾကသည္။  ရြာကေလးေတြ အမ်ားစုကေတာ့ လူငယ္ေတြ သိသိသာသာနည္းလာတာပါပဲ။ ရိွသည့္လူငယ္ေတြကုိ  အားလပ္ခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားကို ဘီလိယက္ခုံေတြမွာ၊ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္ေတြမွာ စားေသာက္ ဆုိင္ေတြမွာ ေတြ႕ရတာမ်ားသည္။
   
ရြာကေလးေတြရဲ့ ေနထုိင္မႈေတြကေတာ့ ျမိဳ႕ျပဆန္သထက္ ဆန္လာတာ ေတြ႕ရသည္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ မႈခင္းေတြ ေပါလာတာပဲျဖစ္သည္။ ဒါလည္း ျမိဳ႕ျပႏွင့္တူသည္အထဲမွာပါသည္။ ခုိက္ရန္ျဖစ္ပြားမႈ ႏႈန္းေတြ တက္ လာသည္။ ဟုိတုန္းကလုိ မိသားစုပဋိပကၡ၊ လယ္ေျမအ႐ႈပ္အရွင္းေတြ၊ ေငြေပးေငြယူကိစၥေတြကုိ ရြာလူၾကီးေတြ ရြာဦးေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ေတြက ေျဖရွင္းေပး၍ရသည့္ ဓေလ့ေတြ မရိိွေလေတာ့။ တုတ္တျပက္ ဓားတျပက္ ရွင္း တတ္လာၾကျပီ။ ဟုိတုန္းကေတာ့ ရြာဆုိသည္မွာ အိိမ္ေျခကလည္း နည္းေသးသည္။ ျပီးေတာ့ ဟုိအိမ္သည္အိမ္ အမ်ဳိးေတြေတာ္စပ္ၾကသည္ခ်ည္း။  သည္လုိအေျခအေနမ်ဳိးတြင္ ရြာက သက္ၾကီးသူေတြက ၾသဇာကိတၱမ ရိွသည္။ ရြာဦး ေက်ာင္းဆရာေတာ္ဆုိလွ်င္ တစ္ရြာလုံးက  အ႐ုိအေသ အေလးအျမတ္ထားရဆုံး ပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ အရိွန္ အ၀ါၾကီး လွသည္။ ခုခ်ိန္ေတြမေတာ့ ဟုိတုန္းကလုိ အိမ္ေျခနည္းနည္း ေဆြမ်ဳိးေတြ စုေနသည့္ရြာကေလးေတြလည္း မဟုတ္ ေလေတာ့။ ဟုိတုန္းကလုိ ေဆြနီးမ်ဳိးစပ္ေတြခ်ည္း ေနသည့္ရြာလည္း မဟုတ္ေတာ့ ကူးလူးဆက္ဆံမႈေတြ မ်ားလာ၍ မ်က္ႏွာစိမ္းသူေတြလည္း ရြာကေလးေတြမွာ အေျခခ်လာၾကျပီ။ ဟုိတုန္းကလုိ လူတစ္ဦးကုိ ျမင္လုိက္႐ုံျဖင့္ ဒါကရြာ  အေရွ႕ဖ်ားက ဘယ္သူ႕သားသမီး ေမာင္ဘယ္သူဟု အတတ္မသိၾကေတာ့။ စည္းလုံးညီညြတ္မႈအားျဖင့္ တားထား ၾကသည့္ တစ္အိမ္တစ္အိမ္ စည္း႐ုိးေတြ ခုႏွယ္ေတာ့ အခုိင္အမာ ကာလုိက္ရံလုိက္ၾကရျပီ။ ႏွစ္အိမ္တစ္အိမ္ ေနၾက သည့္ ဓေလ့ေတြ ေပ်ာက္ကုန္ၾကျပီ။ အိမ္နီးခ်င္းေတြကုိ အိမ္အပ္ျပီး ျမိဳ႕တက္ႏုိင္ဖုိ႔ ခရီးရွည္သြားႏုိင္ဖုိ႔ကေတာ့ ေ၀းသြားၾက ျပီတဲ့။

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မနက္ျဖန္   
   
ေရာက္ခဲ့ရသည့္ ရြာကေလးေတြကေတာ့ အထက္အညာဆုိေပမင့္ ရန္ကုန္-မႏၲေလး၊ မႏၲေလး-လား႐ႈိး အေ၀း ေျပးကားလမ္းမၾကီး မနီးမေ၀းက ရြာကေလးေတြမုိ႔ ျမိဳ႕ျပဆန္ေနတာလည္း ျဖစ္ပါမည္။ ဟုိုတုန္းကလုိ ျမင္ကြင္းမ်ဳိး ေတြ ဓေလ့ကေလးေတြ ရိွေနေသးသည့္ ရြာကေလးေတြလည္း အမ်ားၾကီး ရိွပါဦးမည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ရြာကေလးေတြ ကုိ ခ်စ္တတ္သည့္ စိတ္ကေလးကေတာ့ ဘယ္လုိအေျခအေနေတြ ေရာက္ေရာက္ ေလ်ာ့ပါးသြားမည္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ေရာက္ခဲ့ရသည့္ ရြာကေလးေတြ၏ တည္ေနရာေတြသည္ ေျမျပန္ေဒသေတြ၊ ေတာင္ကုန္းေဒသေတြ ေျမျမင့္ေဒသ ေတြ ကြဲျပားျခားနားေနေပမင့္ ရြာသူရြာသားေတြ၏ မ်က္၀န္းေတြထဲက ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကေတာ့ အတူတူေတြခ်ည္း။ ၀င္ေငြနည္း မိသားစုေတြအတြက္ကေတာ့ ဘယ္ေနရာမွာေတြမွာပဲေနေန မနက္ျဖန္ေတြအတြက္ သည္ေန႔ေတြကုိ စ ေတးလုိက္ၾကပုံကေတာ့ အတူတူခ်ည္းပါပဲ။ ျမိဳ႕ျပရယ္ ရြာကေလးေတြရယ္လုိ႔ေတာ့ ကြာဟမသြားၾကပါ။ သူတုိ႔အတြက္ မနက္ျဖန္ေတြ ရိွလာဖုိ႔ေတာ့ လုိအပ္ခ်က္ေတြ အမ်ားၾကီး ရိွေနပါဦးမည္။ အေျပာင္းအလဲေတြကုိေတာ့ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ ျဖစ္ လက္ခံၾကရမွာပါပဲ။ ဒါေပသိ အေျပာင္းအလဲေတြတုိင္းသည္ အံ၀င္ခြင္က်ႏွင့္ အလုိက္အသင့္အလ်ားသင့္ ေျပာင္း လဲသြားဖို႔ေကာ မလုိေပဘူးလားဟုလည္း စဥ္းစားမိပါ၏။ ဘယ္လုိအေနအထားမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္စမွာေတာ့ ပဋိပကၡအသြင္ေတြ ေပးဆပ္လုိက္ရတာေတြ အနည္းငယ္ေတာ့ ရိွတတ္ပါသည္။ ဒါေတြကုိ ရင္မဆုိင္ ခ်င္၍ အေျပာင္းအလဲေတြကို မလုိခ်င္လုိ႔ေတာ့ မျဖစ္ပါ။ အေျပာင္းအလဲေတြအတြက္ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရိွတတ္သည့္ သေဘာတရား အရိွတရားကုိ လက္ခံႏုိင္ဖုိ႔ေတာ့ ျပင္ဆင္ထားရပါလိမ့္မည္။

 
ေအာင္စည္ဟိန္း